H ανθρωπολογία της μαγείας στην αρχαία Ελλάδα: Ο κένταυρος Χείρων

Η μαγεία στον ελληνικό μύθο είναι πανταχού παρούσα. Διαπέρασε τις πεποιθήσεις της ελληνικής ζωής σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, υποδεικνύοντας σε μεγάλο βαθμό τη θρησκευτική ομοιογένεια της αρχαιοελληνικής κοινωνίας. Η μαγεία εξυπηρετούσε, μεταξύ άλλων ως θεμέλιο για την ανθρώπινη γνώση και ήταν μέσο ελέγχου του άμεσου περιβάλλοντος, των δυνάμεων της φύσης, της ζωής και του θανάτου, καθώς και άλλων περιοχών της γνώσης, που τελούν σήμερα υπό την αιγίδα της τεχνολογίας.

Κ. Καλογερόπουλος (MA) in Anthropology

Οι απόκρυφες δυνάμεις της φύσης

Ο κόσμος και η φύση μέσα στην οποία ζούμε αποτελείτε από ορατά και αόρατα στοιχεία. Για τα ορατά όλοι συμφωνούμε καθώς η όραση μας τα παρατηρεί και λίγο η πολύ δεν υπάρχουν διαφορές απόψεων. Όσον αφορά τώρα τα αόρατα έχουμε μια ποικιλία απόψεων και εξηγήσεων από την τέλεια άρνηση της ύπαρξής τους έως την άποψη ότι μόνο αυτά είναι ουσιαστικά. Αυτό και πάλι είναι φυσικό καθώς δεν είναι δυνατό να παρατηρήσουμε αυτά τα αόρατα στοιχεία αλλά μόνο τα αποτελέσματά τους και από αυτά καθώς και από τη ενέργεια που παράγουν να βγάλουμε τα όποια συμπεράσματα και να έχουμε τις όποιες αποδείξεις για την ύπαρξή τους.

H Κερυνίτις Έλαφος

H Κερυνίτις Έλαφος είναι μυθικό πλάσμα, που συναντάται σε διάφορους θρύλους της αρχαίας Ελλάδας, με γνωστότερο αυτόν της παγίδευσής της από τον Ηρακλή. Σχετίζεται με την Άρτεμη, η οποία ήταν η προστάτιδα θεά του.

Μέδουσα. Η δύναμη του ασυνείδητου κόσμου.

Σύμβολα - Μύθοι

Η λέξη Μέδουσα σημαίνει «κυρίαρχη θηλυκή φρόνηση». Στα Σανσκριτικά η ίδια λέξη αποδίδεται ως Μεντχά, στα Ελληνικά Μήτις, και στα Αιγυπτιακά Μετ ή Μάατ. Τούτη η θεότητα ήρθε στην Ελλάδα πιθανώς από τη Λιβύη, όπου λατρευόταν από τις Αμαζόνες ως Θεά-Ερπετό. Ως Μέδουσα (Μήτις) ήταν η καταστροφική όψη της μεγάλης τριπλής Θεάς που επίσης αποκαλείται, Νιθ, Ανάθ, Αθήνη ή Αθήνα στη Β. Αφρική και Αθάνα περίπου το 1400. π.Χ. στη μινωική Κρήτη.

Γίγαντες και Γιγαντομαχία

Οι Γίγαντες γεννήθηκαν από το σώμα της Γης όταν έσταξε πάνω του αίμα από την πληγή του Ουρανού μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Με τον ίδιο τρόπο γεννήθηκαν και οι Ερινύες και οι Μέλιες Νύμφες. Οι Γίγαντες ήταν όντα τρομακτικά και υπερφυσικά. Είχαν μορφή ανθρώπου μα ήταν τρομεροί στην όψη, πελώριοι στο ανάστημα και ακαταμάχητοι στη δύναμη. Το σώμα τους ήταν φολιδωτό και κατέληγε σε ουρά σαύρας. Είχαν πυκνά μαλλιά και μακριά γένια.

Ο Θεός του Ποταμού

Θέλω να σας πω κι εγώ για ένα περιστατικό που έζησα. Είμαι από την Ξάνθη και πριν από 3 χρόνια πήγα με 2 φίλους μου στην Γαλάνη. Εκεί στο πέτρινο μονοπάτι που γίνονται οι γιορτές Νέστου.

Ζάρες. Οι Άρπυιες της Κρήτης

Στην περιοχή των Χανίων υπήρχε η φήμη ότι στους κοντινούς ορεινούς όγκους στα παλιότερα χρόνια εμφανίζονταν αρπακτικά πουλιά γιγαντιαίων διαστάσεων

Λάδων. Ο Ακοίμητος Δράκων

Στην ελληνική μυθολογία, ο Λάδωνας (Λάδων) ήταν ο δράκος που φύλαγε τα χρυσά «Μήλα των Εσπερίδων» στο δένδρο της ζωής, μαζί με τις Εσπερίδες. Αναφέρεται συνήθως ως δράκοντας ή όφις, χωρίς το ιδιαίτερο όνομά του. Το όνομα «Λάδων» προέρχεται όπως φαίνεται από το όνομα του ομώνυμου ποταμού). Ο Λάδων αναφέρεται ως γιος της Γαίας. Ο Ησίοδος τον θεωρούσε «χθόνιον όφιν»

Η αναφορά του Πλούταρχου για τον συλληφθέντα Σάτυρο

Ο Ανθύπατος Λούκιος Κορνήλιος Σύλλα το 87 νίκησε τους στασιαστές Ρωμαίους. Στην συνέχεια στα έτη 87-85 νίκησε τα πολλαπλάσια στρατεύματα του Ελληνο-Πέρση αυτοκράτορα Μιθριδάτη Ευπάτορα. Η Αθήνα λεηλατήθηκε. Οι στασιαστές στην Ρώμη όμως ανακήρυξαν άτακτο το στράτευμα του Σύλλα και επανακατέλαβαν την Ρώμη για δεύτερη φορά. Το 83 ο Σύλλας ετοιμάσθηκε να επανεκδίωξη τους πραξικοπηματίες. Ο στρατός που περιείχε και χιλιάδες Έλληνες μαζεύτηκε στο Ελληνικό λιμάνι Δυρράχιον

Άρπυιες: οι Αρπάχτρες των Ψυχών

Χρησιμοποιώντας ο Περσέας την ασπίδα του ως καθρέπτη, για να αποκεφαλίσει την Μέδουσα, μας έρχεται στο νου η παλαιά αντίληψη, σύμφωνα με την οποία κάθε αντικατοπτρισμός είναι ψυχή, την οποία αντικατοπτιζούσα ψυχή μπορεί να κλέψει όποιος νεκρός ή δαίμονας βρισκότανε εκεί κοντά.
Με τη δοξασία αυτή σχετίζονται και οι ‘Αρπυιες, για τις οποίες πίστευαν πως είχαν τη δυνατότητα να αρπάζουν τις ψυχές. Απεικόνιση αυτού του ρόλου τους έχουμε στη ζωφόρο ενός ναού στην περιοχή της Λυκίας, όπου οι ‘Αρπυιες έχουν στην αγκαλιά τους μωρά, με τα μωρά να παριστάνουν τις ψυχές.
Κατά την μυθολογία οι ‘Αρπυιες ήτανε κόρες του Θαύμαντα και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας και απεικονίζονταν ως φτερωτά όντα με ανθρώπινο πρόσωπο και χέρια αλλά πόδια και νύχια πουλιών.

Η μουσική στη μυθολογία και ο αλαζών Σειληνός Μαρσύας

Η τέχνη της μουσικής έχει ξεχωριστή θέση στην ελληνική μυθολογία. Το ίδιο και οι τεχνίτες της οι μουσικοί, θεοί και άνθρωποι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι στις πολλές και θαυμαστές ιστορίες που έφτασαν με την προφορική παράδοση, από τις σκοτεινές αρχές των προϊστορικών χρόνων, ώς την εποχή της πρώτης γραφίδας που τις αποθησαύρισε.

Η μουσική, πριν ακόμα περάσει το κατώφλι που την έφερε από το μύθο στην πραγματικότητα, είχε ήδη, στη συνείδηση των Ελλήνων, πλούσια «ιστορία». Οι θεοί, στον Ολυμπο, γλεντοκοπούσαν, με τραγούδια που έλεγαν οι Μούσες συνοδεία λύρας ή φόρμιγγας που έπαιζε ο Απόλλων:

Τελχίνες

Οι Τελχίνες σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία άλλοτε φέρονται ως θνητοί και άλλοτε ως μυθικοί δαίμονες ανάλογα των μύθων.

Θεωρούνταν παιδιά της Θάλασσας, της Γης ή του Πόντου και περιγράφονται ως άποδες και άχειρες φέροντας όμως πτέρυγες.

Μυθικά ιπτάμενα άλογα

Τα μυστήρια όντα ανέκαθεν τροφοδοτούσαν την φαντασία των ανθρώπων δημιουργώντας εκατοντάδες μύθους σε ολόκληρο το πλανήτη. Κάθε λαός ζούσε κάτω από τις δικές του δοξασίες για πλάσματα άλλοτε αλλόκοτα, μοχθηρά και χαιρέκακα και άλλοτε αγαθά, φιλάνθρωπα και καλόκαρδα. Δημιουργήματα της φαντασίας ή κομμάτι ενός άλλου, διαφορετικού κόσμου, που στις μέρες μας έχει χαθεί οριστικά, αφήνοντας πίσω του μόνο λίγη από την λάμψη της γοητείας του μυστηρίου?