Έπου θεώ, Νόμω πείθου, Θεούς σέβου, Γονείς αίδου, Γνώθι μαθών, Ήττο υπό δικαίου, Ακούσας νόει, Σεαυτόν ίσθι, Γαμείν μέλλε, Καιρόν γνώθι, Φρόνει θνητά, Ξένος ών ίσθι, Εστίαν τίμα, Άρχε σεαυτού, Φίλοις βοήθει, Θυμού κράτει, Πρόνοιαν τίμα, Φρόνησιν άσκει, Όρκω μή χρώ, Φιλίαν αγάπα, Δόξαν δίωκε, Παιδείας αντέχου, Ψέγε μηδένα, Επαίνει αρετήν, Σοφίαν ζήλου, Καλόν εύ λέγε, Πράττε δίκαια, Ευγένειαν άσκει, Φίλους ευνόει, Εχθρούς αμύνου, Κακίας απέχου, Κοινός γίνου, Ελπίδα αίνει, Φυλακή πρόσεχε, Φθονεί μηδένι, Ευεργεσίας τίμα, Ο μέλλεις δός, Τέχνη χρώ, Υφορώ μηδένα, Λαβών αποδός, Ήθος δοκίμαζε, Σοφοίς χρώ, Έυχου δυνατά, Φόνου απέχου, Γνούς πράττε, Φιλόσοφος γίνου, Όσια κρίνε, Ευλόγει πάντας, Διαβολήν μίσει, Δόλον φοβού, Έχων χαρίζου, Υιούς παίδευε, Πάσιν αρμόζου, Ικέτας αίδου, Ύβριν μίσει, Όρα τό μέλλον, Χρόνου φείδου, Μηδέν άγαν, Μέτρον άριστον, Φίλω χαρίζου, Ίδια φύλαττε, Άκουε πάντα, Αλλοτρίων απέχου, Έυφημος ίσθι, Δικαίως κτώ, Αγαθούς τίμα, Κριτήν γνώθι, Γάμους κράτει, Τύχην νόμιζε, Εγγυήν φεύγε, Απλώς διαλέγου, Ομοίοις χρώ, Δαπανών άρχου, Κτώμενος ήδου, Αισχύνην σέβου, Χάριν εκτέλει, Ευτυχίαν εύχου, Τύχην στέργε, Εργάζου κτητά, Ακούων όρα, Παίς όν κόσμιος ίσθι, Γλώτταν ίσχε, Όνειδος έχθαιρε, Κρίνε δίκαια, Ύβριν αμύνου, Αιτίω παρόντα, Χρώ χρήμασιν, Λέγε ειδώς, Φθιμένους μή αδίκει, Αλύπος βίου, Ομίλει πράως, Φιλοφρόνει πάσιν, Ευγνώμων γίνου, Γυναικός άρχε, Ηδονής κραττείν, Υιοίς μη κατάρω, Σεαυτόν εύ ποίει, Ευπροσήγορος γίνου, Πίνων άρμοζε, Μελέτει τό πάν, Μή θρασύνου, Βουλεύου χρόνω, Πόνει μετ΄ ευκλείας, Πράττε συντόμως, Αποκρίνου έν καιρό, Έριν μίσει, Πρεσβύτης εύλογος, Ηβών εγκρατής, Ατυχούντι συνάχθου, Οφθαλμού κράτει, Ομόνοιαν δίωκε, Άρρητον κρύπτε, Τό κρατούν φοβού, φιλίαν φύλαττε, Καιρόν προσδέχου, Έχθρας διέλυε, Τό συμφέρον θηρώ, Ευφημίαν άσκει, Γήρας προσδέχου, Απέχθειαν φεύγε, Επί ρώμη μή καυχώ, Πλούτει δικαίως, Δόξαν μή λείπε, Κακίαν μίσει, Κινδύνευε φρονίμως, Πλούτω απίστει, Χρησμούς θαύμαζε, Απόντι μή μάχου, Μανθάνων μή κάμνε, Σεαυτόν αίδου, Ούς τρέφεις αγάπα, Μή άρχε υβρίζειν, Επαγγέλου μηδενί, Τελεύτα άλυπος, Πρεσβύτερον αίδου, Χαρίζου αβλαβώς, Νεώτερον δίδασκε, Τύχη μή πίστευε, Μή επί παντί λυπού, Επί νεκρώ μή γέλα, Εύ πάσχε ώς θνητός, Βίας μή έχου, Έξ ευγενών γέννα, Μέσος δίκαιος, Τώ βίω μή άχθου, Πέρας επιτελεί μή αποδειλιών, Φειδόμενος μή λείπε, Αδωροδόκητος δίκαζε, Προγόνους στεφάνου, Αμαρτάνων μετανόει, Πράττε αμετανοήτως, Θνήσκε υπέρ πατρίδος.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Μέγας Αλέξανδρος. Κατακτώντας τον άνθρωπο


Ο μυθικός κατακτητής, ο Αλέξανδρος ο Μέγας. Για μοναδική και τελευταία φορά, επιχείρησε να ανακουφίσει, με μια προσπάθεια ηρωισμού και μεγαλοφυΐας, τον άνθρωπο.


Μυημένος, όπως ο πατέρας του Φίλλιπος, στα μυστήρια της Σαμοθράκης.
Και της μητέρας του, Ολυμπίας, ιέρεια στα Καβύρια μυστήρια,(της Σαμοθράκης), αναδείχτηκε, πνευματικό παιδί, περισσότερο, του Ορφέα, παρά του δασκάλου του, Αριστοτέλη.
Αναμφίβολα, ο Αχιλλέας αυτός, της Μακεδονίας, που ρίχτηκε, με μια χούφτα Έλληνες, στα βάθη της Ασίας, για να φτάσει μέχρι τις Ινδίες.
Ονειρεύτηκε, μια παγκόσμια αυτοκρατορία, αλλά όχι, με τον τρόπο του Καίσαρα, με την καταπίεση, των λαών και τη συντριβή, της ελευθερίας τους.
Όπως, επιχείρησαν και επιχειρούν ακόμα και σήμερα, άλλοι λαοί, όπως πχ η παγκοσμιοποίηση που επιχειρεί η νέα τάξη πραγμάτων στην εποχή μας.
Η μεγάλη ιδέα του Αλέξανδρου, ήταν η συμφιλίωση, της Ασίας και της Ευρώπης, μέσα, από μια σύνθεση, θρησκειών, που θα στηριζόταν, στη αυθεντία της επιστήμης και την ελευθερία του λόγου.
Ξεκινώντας, με τη σκέψη αυτή, τίμησε την επιστήμη, του Αριστοτέλη και την Αθήνα
Σαν νέος Διόνυσος, το σπαθί του Αλέξανδρου, ήταν η τελευταία αναλαμπή, της Ελλάδας.
Που φώτισε, την ανατολή και τη δύση, για να εξημέρωση και να εκπολιτίσει τους λαούς της
Δυστυχώς, ο γιος του Φιλλίπου, πέθανε – (ή δηλητηριάστηκε κατά νεότερες εκδοχές) μέσα στο μεθύσι της νίκης και του ονείρου, αφήνοντας, τα κομμάτια της πελώριας αυτοκρατορίας του, στους άπληστους, στρατηγούς, να την κατασπαράξουν.
Η σκέψη του όμως, δεν πέθανε, ίδρυσε, τις αρχαίες πόλεις, της Αλεξάνδρειας, που στα πνευματικά, πολιτιστικά κέντρα, έμελλε, να συγχωνευτεί η ανατολική φιλοσοφία, ο ελληνισμός, ο ιουδαϊσμός μαζί με τον αιγυπτιακό, εσωτερισμό, προετοιμάζοντας, γόνιμο έδαφος, περιμένοντας τον ερχομό και το Λόγο, του θεανθρώπου Χριστού.
Την ώρα, που οι λαοί έβλεπαν τα Δίδυμα αστέρια, του Απόλλωνα και της Αθηνάς, να δύουν, ένα άλλο, ανησυχητικό σημάδι, άρχισε να φαίνεται, στο στερέωμα.
Η Ρωμαϊκή λύκαινα
Η καταγωγή των Ρωμαίων, ήταν η συνωμοσία, μιας άπληστης ολιγαρχίας, στο όνομα της, βάναυσης δύναμης.
Ήταν, η καταπίεση της ανθρώπινης διανόησης, της θρησκείας, της επιστήμης και της τέχνης.
Από τη θεοποιημένη, πολιτική εξουσία (πληγές που συνεχίζονται μέχρι σήμερα) με άλλα λόγια, το αντίθετο της αλήθειας, ολόκληρη, η Ρωμαϊκή ιστορία, είναι ένα άδικο συμβόλαιο, για τον άνθρωπο.
Η χάλκινη λύκαινα, με ορθωμένο τρίχωμα, ανασηκώνει, το ύαινας κεφάλι της, προς το Καπιτώλιο.
Η Ρώμη, έγινε λέαινα Ύδρα, που κατάπινε τους λαούς της οικουμένης, μαζί με τους θεούς τους.
Όπως ο Καίσαρας, καταπίνει όλες τις εξουσίες, δε θέλει, να είναι μόνο αυτοκράτορας, αλλά μετά την μάχη της Μούνδας, ανακηρύσσετε και Θεός
Μέσα στον Κουρίνιο Ναό του, με όμιλο ιερέων, που φέρουν το όνομα του, (λέγονται Ιουλιανοί ιερείς) περιφέρεται, στη γνωστή εξουσία της οικουμένης, θυμίζοντας, στους λαούς, τις εποχές του μεγαλείου του.
Σε αντιπαράθεση, με το μεγάλο στρατηλάτη, το Μέγα Αλέξανδρο, που ξεκίνησε να φωτίσει, να εκπολιτίσει και να ενώσει τους λαούς της οικουμένης

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια: