Έπου θεώ, Νόμω πείθου, Θεούς σέβου, Γονείς αίδου, Γνώθι μαθών, Ήττο υπό δικαίου, Ακούσας νόει, Σεαυτόν ίσθι, Γαμείν μέλλε, Καιρόν γνώθι, Φρόνει θνητά, Ξένος ών ίσθι, Εστίαν τίμα, Άρχε σεαυτού, Φίλοις βοήθει, Θυμού κράτει, Πρόνοιαν τίμα, Φρόνησιν άσκει, Όρκω μή χρώ, Φιλίαν αγάπα, Δόξαν δίωκε, Παιδείας αντέχου, Ψέγε μηδένα, Επαίνει αρετήν, Σοφίαν ζήλου, Καλόν εύ λέγε, Πράττε δίκαια, Ευγένειαν άσκει, Φίλους ευνόει, Εχθρούς αμύνου, Κακίας απέχου, Κοινός γίνου, Ελπίδα αίνει, Φυλακή πρόσεχε, Φθονεί μηδένι, Ευεργεσίας τίμα, Ο μέλλεις δός, Τέχνη χρώ, Υφορώ μηδένα, Λαβών αποδός, Ήθος δοκίμαζε, Σοφοίς χρώ, Έυχου δυνατά, Φόνου απέχου, Γνούς πράττε, Φιλόσοφος γίνου, Όσια κρίνε, Ευλόγει πάντας, Διαβολήν μίσει, Δόλον φοβού, Έχων χαρίζου, Υιούς παίδευε, Πάσιν αρμόζου, Ικέτας αίδου, Ύβριν μίσει, Όρα τό μέλλον, Χρόνου φείδου, Μηδέν άγαν, Μέτρον άριστον, Φίλω χαρίζου, Ίδια φύλαττε, Άκουε πάντα, Αλλοτρίων απέχου, Έυφημος ίσθι, Δικαίως κτώ, Αγαθούς τίμα, Κριτήν γνώθι, Γάμους κράτει, Τύχην νόμιζε, Εγγυήν φεύγε, Απλώς διαλέγου, Ομοίοις χρώ, Δαπανών άρχου, Κτώμενος ήδου, Αισχύνην σέβου, Χάριν εκτέλει, Ευτυχίαν εύχου, Τύχην στέργε, Εργάζου κτητά, Ακούων όρα, Παίς όν κόσμιος ίσθι, Γλώτταν ίσχε, Όνειδος έχθαιρε, Κρίνε δίκαια, Ύβριν αμύνου, Αιτίω παρόντα, Χρώ χρήμασιν, Λέγε ειδώς, Φθιμένους μή αδίκει, Αλύπος βίου, Ομίλει πράως, Φιλοφρόνει πάσιν, Ευγνώμων γίνου, Γυναικός άρχε, Ηδονής κραττείν, Υιοίς μη κατάρω, Σεαυτόν εύ ποίει, Ευπροσήγορος γίνου, Πίνων άρμοζε, Μελέτει τό πάν, Μή θρασύνου, Βουλεύου χρόνω, Πόνει μετ΄ ευκλείας, Πράττε συντόμως, Αποκρίνου έν καιρό, Έριν μίσει, Πρεσβύτης εύλογος, Ηβών εγκρατής, Ατυχούντι συνάχθου, Οφθαλμού κράτει, Ομόνοιαν δίωκε, Άρρητον κρύπτε, Τό κρατούν φοβού, φιλίαν φύλαττε, Καιρόν προσδέχου, Έχθρας διέλυε, Τό συμφέρον θηρώ, Ευφημίαν άσκει, Γήρας προσδέχου, Απέχθειαν φεύγε, Επί ρώμη μή καυχώ, Πλούτει δικαίως, Δόξαν μή λείπε, Κακίαν μίσει, Κινδύνευε φρονίμως, Πλούτω απίστει, Χρησμούς θαύμαζε, Απόντι μή μάχου, Μανθάνων μή κάμνε, Σεαυτόν αίδου, Ούς τρέφεις αγάπα, Μή άρχε υβρίζειν, Επαγγέλου μηδενί, Τελεύτα άλυπος, Πρεσβύτερον αίδου, Χαρίζου αβλαβώς, Νεώτερον δίδασκε, Τύχη μή πίστευε, Μή επί παντί λυπού, Επί νεκρώ μή γέλα, Εύ πάσχε ώς θνητός, Βίας μή έχου, Έξ ευγενών γέννα, Μέσος δίκαιος, Τώ βίω μή άχθου, Πέρας επιτελεί μή αποδειλιών, Φειδόμενος μή λείπε, Αδωροδόκητος δίκαζε, Προγόνους στεφάνου, Αμαρτάνων μετανόει, Πράττε αμετανοήτως, Θνήσκε υπέρ πατρίδος.

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Οι πελατειακές σχέσεις στον αιώνα του Περικλή


Οι πελατειακές σχέσεις πολιτικών και ιδιωτών άρχισαν στον αιώνα του Περικλή, εξηγεί η 97χρονη γαλλίδα ακαδηµαϊκός και ελληνίστρια.
Η Ζακλίν ντε Ροµιγί, η πρώτη κυρία στον κατάλογο των καθηγητών του Κολεγίου της Γαλλίας και µέλος της Γαλλικής Ακαδηµίας, παραδίδει άλλον έναν θησαυρό βγαλµένο από τις µελέτες της για την Αρχαία Ελλάδα. Η γαλλίδα φιλόλογος και µελετήτρια του Θουκυδίδη και της Αθηναϊκής Δηµοκρατίας του 5ου π.Χ. αιώνα έγραψε το βιβλίο «Μεγαλείο του ανθρώπου στον αιώνα του Περικλή» που µόλις κυκλοφόρησε στα γαλλικά από τον εκδοτικό οίκο Fallois.


Η σκέψη της Ζακλίν ντε Ροµιγί παραµένει ένα από τα τελευταία προπύργια των ανθρωπιστικών σπουδών, επισηµαίνει ο Ροµέν Μπρετ στο περιοδικό «Le Ρoint». Για να υπογραµµίσει τη φράση της γαλλίδας ελληνίστριας ότι «ο αρχαιοελληνικός λόγος µπορεί να φωτίσει τον δρόµο των νεαρών τουριστών, πανέτοιµων να γοητευθούν από το οτιδήποτε. Οι οποίοι ωστόσο, δεν έχουν άµεση γνώση της αρχαίας ελληνικής γραµµατείας».
Γοητευτικός ο Περικλής για έναν σύγχρονο νέο που έχει όλο το σύµπαν των πληροφοριών στην επιφάνεια του iΡad; Η Ροµιγί δείχνει τον τρόπο εδώ και δεκαετίες µέσα από τον αγώνα της και τα γραπτά της για να διατηρηθεί η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία. Μέσα από τη µεγάλη της αγάπη, τον Θουκυδίδη, στον οποίο αφιέρωσε την πρώτη της έρευνα το 1947. Αλλά και την αρχαία τραγωδία µε τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη και τα θεµελιώδη και τόσο επίκαιρα ερωτήµατα που θέτει για τη δηµοκρατία, την πολιτική ή τη δράση του ήρωα.
Ο «Πελοποννησιακός Πόλεµος» του Θουκυδίδη είναι για τη Ροµιγί ένα «δώρο προς την αιωνιότητα», καθώς ο ιστορικός µε τον τρόπο που αναλύει τις επεκτατικές φιλοδοξίες της αρχαίας Αθήνας ρίχνει φως στους µεγάλους πολέµους του 20ού και 21ου αιώνα.

Επίσης, στρέφει την προσοχή της στους χαλαρής ηθικής πολιτικούς διαδόχους του Περικλή που καταγγέλλει ο Θουκυδίδης.
Και µε τους οποίους αρχίζει η πελατειακή σχέση της πολιτικής µε τους ιδιώτες, που ισχύει και σήµερα σε πολλές χώρες.
Όπως γράφει η Ζακλίν ντε Ροµιγί, 97 ετών σήµερα, «στην πολιτική δεν αρκεί η διαφάνεια χωρίς την αρωγή µίας σθεναρής ηθικής. Μίας ακέραιης εντιµότητας που θα καθοδηγεί τις πολιτικές επιλογές.
Κι όταν αυτές οι δύο εκλείψουν, οι συµβουλές αυτών των πολιτικών ανδρών (που τους αποκαλούν δηµαγωγούς) χάνουν κάθε αξία, κάθε διάνοια, κάθε ένδειξη προνοητικότητας. Γιατί θέτουν τις υπηρεσίες τους στα καπρίτσια του λαού».
Όσο για τον τραγικό ήρωα, είτε µε τη µορφή του Οιδίποδα είτε µε το µένος του Ηρακλή, αυτός ο αιώνας του Περικλή δίνει πρόσβαση σε έναν κόσµο «όπου τα πάντα είναι πιο µεγάλα, πιο απαιτητικά, πιο παθιασµένα».
«Στην πολιτική δεν αρκεί η διαφάνεια χωρίς την αρωγή µίας σθεναρής ηθικής. Μίας ακέραιης εντιµότητας που θα καθοδηγεί τις πολιτικές επιλογές»

«Οι λέξεις είναι φρούριο»
«Το να µάθεις να σκέφτεσαι, να κρίνεις, να είσαι ακριβολόγος και να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ανταλλάσσεις ιδέες, να ακούς τον άλλον σηµαίνει ότι είσαι ικανός να κάνεις διάλογο. Είναι ο µόνος τρόπος για να µετριάσεις τη βία που ορθώνεται γύρω µας», έλεγε σε συνέντευξή της για να τραβήξει το ενδιαφέρον πάνω στις ανθρωπιστικές σπουδές.
«Οι λέξεις είναι το φρούριο που προφυλάσσει από την κτηνωδία. Όταν δεν γνωρίζουµε, όταν δεν µπορούµε να εκφραστούµε, όταν χειριζόµαστε τα πράγµατα κατά προσέγγιση όπως κάνουν πολλοί νέοι σήµερα, όταν τα λόγια δεν είναι αρκετά για να ακουστούν, όταν ο λόγος δεν είναι επεξεργασµένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής, τότε δεν µένει παρά η γροθιά, το ξύλο, η τυφλή βία. Κι αυτή απειλεί να στραγγαλίσει τον δυτικό, ανθρωπιστικό ιδανικό µας κόσµο».

Πηγή: Τα Νέα, Ε. Φαλίδα, 14/7/10

Αναδημοσίευση από: www.arxaiologia.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: