Έπου θεώ, Νόμω πείθου, Θεούς σέβου, Γονείς αίδου, Γνώθι μαθών, Ήττο υπό δικαίου, Ακούσας νόει, Σεαυτόν ίσθι, Γαμείν μέλλε, Καιρόν γνώθι, Φρόνει θνητά, Ξένος ών ίσθι, Εστίαν τίμα, Άρχε σεαυτού, Φίλοις βοήθει, Θυμού κράτει, Πρόνοιαν τίμα, Φρόνησιν άσκει, Όρκω μή χρώ, Φιλίαν αγάπα, Δόξαν δίωκε, Παιδείας αντέχου, Ψέγε μηδένα, Επαίνει αρετήν, Σοφίαν ζήλου, Καλόν εύ λέγε, Πράττε δίκαια, Ευγένειαν άσκει, Φίλους ευνόει, Εχθρούς αμύνου, Κακίας απέχου, Κοινός γίνου, Ελπίδα αίνει, Φυλακή πρόσεχε, Φθονεί μηδένι, Ευεργεσίας τίμα, Ο μέλλεις δός, Τέχνη χρώ, Υφορώ μηδένα, Λαβών αποδός, Ήθος δοκίμαζε, Σοφοίς χρώ, Έυχου δυνατά, Φόνου απέχου, Γνούς πράττε, Φιλόσοφος γίνου, Όσια κρίνε, Ευλόγει πάντας, Διαβολήν μίσει, Δόλον φοβού, Έχων χαρίζου, Υιούς παίδευε, Πάσιν αρμόζου, Ικέτας αίδου, Ύβριν μίσει, Όρα τό μέλλον, Χρόνου φείδου, Μηδέν άγαν, Μέτρον άριστον, Φίλω χαρίζου, Ίδια φύλαττε, Άκουε πάντα, Αλλοτρίων απέχου, Έυφημος ίσθι, Δικαίως κτώ, Αγαθούς τίμα, Κριτήν γνώθι, Γάμους κράτει, Τύχην νόμιζε, Εγγυήν φεύγε, Απλώς διαλέγου, Ομοίοις χρώ, Δαπανών άρχου, Κτώμενος ήδου, Αισχύνην σέβου, Χάριν εκτέλει, Ευτυχίαν εύχου, Τύχην στέργε, Εργάζου κτητά, Ακούων όρα, Παίς όν κόσμιος ίσθι, Γλώτταν ίσχε, Όνειδος έχθαιρε, Κρίνε δίκαια, Ύβριν αμύνου, Αιτίω παρόντα, Χρώ χρήμασιν, Λέγε ειδώς, Φθιμένους μή αδίκει, Αλύπος βίου, Ομίλει πράως, Φιλοφρόνει πάσιν, Ευγνώμων γίνου, Γυναικός άρχε, Ηδονής κραττείν, Υιοίς μη κατάρω, Σεαυτόν εύ ποίει, Ευπροσήγορος γίνου, Πίνων άρμοζε, Μελέτει τό πάν, Μή θρασύνου, Βουλεύου χρόνω, Πόνει μετ΄ ευκλείας, Πράττε συντόμως, Αποκρίνου έν καιρό, Έριν μίσει, Πρεσβύτης εύλογος, Ηβών εγκρατής, Ατυχούντι συνάχθου, Οφθαλμού κράτει, Ομόνοιαν δίωκε, Άρρητον κρύπτε, Τό κρατούν φοβού, φιλίαν φύλαττε, Καιρόν προσδέχου, Έχθρας διέλυε, Τό συμφέρον θηρώ, Ευφημίαν άσκει, Γήρας προσδέχου, Απέχθειαν φεύγε, Επί ρώμη μή καυχώ, Πλούτει δικαίως, Δόξαν μή λείπε, Κακίαν μίσει, Κινδύνευε φρονίμως, Πλούτω απίστει, Χρησμούς θαύμαζε, Απόντι μή μάχου, Μανθάνων μή κάμνε, Σεαυτόν αίδου, Ούς τρέφεις αγάπα, Μή άρχε υβρίζειν, Επαγγέλου μηδενί, Τελεύτα άλυπος, Πρεσβύτερον αίδου, Χαρίζου αβλαβώς, Νεώτερον δίδασκε, Τύχη μή πίστευε, Μή επί παντί λυπού, Επί νεκρώ μή γέλα, Εύ πάσχε ώς θνητός, Βίας μή έχου, Έξ ευγενών γέννα, Μέσος δίκαιος, Τώ βίω μή άχθου, Πέρας επιτελεί μή αποδειλιών, Φειδόμενος μή λείπε, Αδωροδόκητος δίκαζε, Προγόνους στεφάνου, Αμαρτάνων μετανόει, Πράττε αμετανοήτως, Θνήσκε υπέρ πατρίδος.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Αχιλλεύς ο ποντοπόρος


«Την Μαύρη Θάλασσα οι Έλληνες την αποκαλούσαν ‘Αφιλόξενο Πόντο’ και στη συνέχεια που άρχισαν να την πλέουν άφοβα την μετονόμασαν σε ‘Εύξεινο Πόντο’, δηλαδή φιλόξενη θάλασσα.

"Αυτήν τη θάλασσα διάλεξε η μητέρα του Αχιλλέα, Θέτις, να μεταφέρει το σώμα του νεκρού υιού της από την Τροία.


»Σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο η Θέτις μετέφερε τον νεκρό υιό της στο μικρό νησί Λεύκος της Μαύρης Θάλασσας για να το θάψει. Το νησί αυτό που βρίσκεται κοντά στις εκβολές του Δούναβη ονομάστηκε πολύ αργότερα από τους νεώτερους έλληνες ‘Φιδονήσι’.»



Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, η η Σβετλάνα Τριγκούβ στο κείμενό της που τιτλοφορείται: «Αχιλλέας, ο προστάτης της Μαύρης Θάλασσας» (στο ρωσικό κείμενο: Ахилл - покровитель Черного моря).

Και για πείσει τους αναγνώστες για την ιστορία αυτή σημειώνει χαρακτηριστικά:
«Φυσικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως όλα αυτά είναι παραμύθια....Αλλά τα έπη του Ομήρου επιβεβαιώθηκαν με την ανασκαφή της Τροίας από τον Σλήμαν. Έτσι δεν είναι ένα απλό παραμύθι, ο μύθος πέρασε από γενιά σε γενιά μέχρι τις μέρες μας. Και η Μαύρη Θάλασσα διατηρεί ακόμη τον αρχαίο ήρωα της, τον Αχιλλέα, που η φήμη του δεν μπορεί να σβήσει στο διάβα των αιώνων...»

Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο της συγγραφέως που μας ξαναγυρίζει πίσω, στο μεγαλείο ενός ανεπανάληπτου ελληνικού παρελθόντος.

Ο επικός ποιητής Ἀρκτῖνος ὁ Μιλήσιος (έζησε περί το 650 π.Χ.) στο έργο του «Τρωϊκός Πόλεμος» αναφέρει πως τα νεκρά κορμιά του Αχιλλέα και του Πάτροκλου η θεά Θέτις, τα μετέφερε και τα απόθεσε στο ιερό της νήσου Λεύκος. Από τότε το νησί ήταν γνωστό ως ‘Νήσος Αχιλλείς’.
Το νησί θεωρούνταν ‘Ιερό’ και ο Αχιλλέας προστάτης των ναυτικών που διέπλεαν τη Μαύρη Θάλασσα, πήρε μάλιστα την επωνυμία « Αχιλλεύς ο Ποντοπόρος» γνωστός στα ρωσικά ως «Ахилл Понтархом».

Το 1823 ανακαλύφθηκε από το Ρώσο πλοίαρχο Κριτζίκλυ ένας τετράγωνος ναός με πλευρά τριάντα μέτρων, αφιερωμένος στον Αχιλλέα.
Σχετικές αναφορές για το μικρό νησί έχουμε από τον Στράβωνα και τον Πτολεμαίο, επίσης αναφέρεται και από τον Πλίνιο στην ‘Φυσική Ιστορία’ του (IV.27.1).

Έχουν βρεθεί πάρα πολλές ελληνικές επιγραφές στο Λευκός, συμπεριλαμβανομένου και ενός διατάγματος των Ολβιοπολιτών (της ελληνικής πόλης Ολβίας της Ουκρανίας) στο οποίο εξαίρεται κάποιος για τη νίκη του κατά των πειρατών που απείλησαν το «ιερό νησί».

Οι Ρωμαίοι το είχαν ονομάσει Άλμπα. Στο νησί ανακαλύφθηκε και ένας ναός του Απόλλωνα που τον έκτισαν οι Θράκες των παραδουνάβεων περιοχών.



Το νησί Λευκός ή Φιδονήσι γνωστό σήμερα στα ουκρανικά ως Ostriv Zmiinyi (Острів Зміїний)

Του Γιώργου Εχέδωρου

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια: