Έπου θεώ, Νόμω πείθου, Θεούς σέβου, Γονείς αίδου, Γνώθι μαθών, Ήττο υπό δικαίου, Ακούσας νόει, Σεαυτόν ίσθι, Γαμείν μέλλε, Καιρόν γνώθι, Φρόνει θνητά, Ξένος ών ίσθι, Εστίαν τίμα, Άρχε σεαυτού, Φίλοις βοήθει, Θυμού κράτει, Πρόνοιαν τίμα, Φρόνησιν άσκει, Όρκω μή χρώ, Φιλίαν αγάπα, Δόξαν δίωκε, Παιδείας αντέχου, Ψέγε μηδένα, Επαίνει αρετήν, Σοφίαν ζήλου, Καλόν εύ λέγε, Πράττε δίκαια, Ευγένειαν άσκει, Φίλους ευνόει, Εχθρούς αμύνου, Κακίας απέχου, Κοινός γίνου, Ελπίδα αίνει, Φυλακή πρόσεχε, Φθονεί μηδένι, Ευεργεσίας τίμα, Ο μέλλεις δός, Τέχνη χρώ, Υφορώ μηδένα, Λαβών αποδός, Ήθος δοκίμαζε, Σοφοίς χρώ, Έυχου δυνατά, Φόνου απέχου, Γνούς πράττε, Φιλόσοφος γίνου, Όσια κρίνε, Ευλόγει πάντας, Διαβολήν μίσει, Δόλον φοβού, Έχων χαρίζου, Υιούς παίδευε, Πάσιν αρμόζου, Ικέτας αίδου, Ύβριν μίσει, Όρα τό μέλλον, Χρόνου φείδου, Μηδέν άγαν, Μέτρον άριστον, Φίλω χαρίζου, Ίδια φύλαττε, Άκουε πάντα, Αλλοτρίων απέχου, Έυφημος ίσθι, Δικαίως κτώ, Αγαθούς τίμα, Κριτήν γνώθι, Γάμους κράτει, Τύχην νόμιζε, Εγγυήν φεύγε, Απλώς διαλέγου, Ομοίοις χρώ, Δαπανών άρχου, Κτώμενος ήδου, Αισχύνην σέβου, Χάριν εκτέλει, Ευτυχίαν εύχου, Τύχην στέργε, Εργάζου κτητά, Ακούων όρα, Παίς όν κόσμιος ίσθι, Γλώτταν ίσχε, Όνειδος έχθαιρε, Κρίνε δίκαια, Ύβριν αμύνου, Αιτίω παρόντα, Χρώ χρήμασιν, Λέγε ειδώς, Φθιμένους μή αδίκει, Αλύπος βίου, Ομίλει πράως, Φιλοφρόνει πάσιν, Ευγνώμων γίνου, Γυναικός άρχε, Ηδονής κραττείν, Υιοίς μη κατάρω, Σεαυτόν εύ ποίει, Ευπροσήγορος γίνου, Πίνων άρμοζε, Μελέτει τό πάν, Μή θρασύνου, Βουλεύου χρόνω, Πόνει μετ΄ ευκλείας, Πράττε συντόμως, Αποκρίνου έν καιρό, Έριν μίσει, Πρεσβύτης εύλογος, Ηβών εγκρατής, Ατυχούντι συνάχθου, Οφθαλμού κράτει, Ομόνοιαν δίωκε, Άρρητον κρύπτε, Τό κρατούν φοβού, φιλίαν φύλαττε, Καιρόν προσδέχου, Έχθρας διέλυε, Τό συμφέρον θηρώ, Ευφημίαν άσκει, Γήρας προσδέχου, Απέχθειαν φεύγε, Επί ρώμη μή καυχώ, Πλούτει δικαίως, Δόξαν μή λείπε, Κακίαν μίσει, Κινδύνευε φρονίμως, Πλούτω απίστει, Χρησμούς θαύμαζε, Απόντι μή μάχου, Μανθάνων μή κάμνε, Σεαυτόν αίδου, Ούς τρέφεις αγάπα, Μή άρχε υβρίζειν, Επαγγέλου μηδενί, Τελεύτα άλυπος, Πρεσβύτερον αίδου, Χαρίζου αβλαβώς, Νεώτερον δίδασκε, Τύχη μή πίστευε, Μή επί παντί λυπού, Επί νεκρώ μή γέλα, Εύ πάσχε ώς θνητός, Βίας μή έχου, Έξ ευγενών γέννα, Μέσος δίκαιος, Τώ βίω μή άχθου, Πέρας επιτελεί μή αποδειλιών, Φειδόμενος μή λείπε, Αδωροδόκητος δίκαζε, Προγόνους στεφάνου, Αμαρτάνων μετανόει, Πράττε αμετανοήτως, Θνήσκε υπέρ πατρίδος.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Και οι Βούλγαροι διεκδικούν τους Πομάκους της Θράκης


Άρχισε και η Βουλγαρία να κοιτάζει προς την Θράκη; Και όμως, συμβαίνει, αφού δεν είναι κρυφό πως πάντα η Βουλγαρία κοίταζε προς την έξοδό της στο Αιγαίο. Και δυστυχώς, αυτή η εξέλιξη είναι αποτέλεσμα της μηδενικής εθνικής πολιτικής της χώρας μας στην Θράκη, όπου αποδεικνύεται ότι πολλοί "τριγυρίζουν" και πολλοί την "ορέγονται". Η Αθήνα όμως, παραμένει σταθερή στην αφασία της κλινικά νεκρής εθνικής πολιτικής που θα έπρεπε να υπάρχει για να στηρίξει τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα της περιοχής αυτής. Βέβαια, η μόνιμη προσέγγιση της Άγκυρας στην Θράκη, θυμίζει πλέον την κατάσταση που επικρατούσε στο παλάτι του Οδυσσέα που έλειπε στην δική του Οδύσσεια, ενώ οι μνηστήρες "μάλωναν" και σχεδίαζαν την "άλωση" του βασιλείου του. Ο Ελληνικός λαός έχει αποτυπώσει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο την κατάσταση αυτή με μία σοφή λαϊκή παροιμία: "Δυό γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα", ενώ και μία άλλη "τώρα που βρήκανε παπά θα θάψουνε πέντε - έξι"...


Την ίδια στιγμή, οι φωνές αγωνίας των Πομάκων δεν φαίνεται να αγγίζουν τα ευαίσθητα ώτα των κυβερνώντων που ξέρουν να ακούνε μόνο αμερικανικά (βλ USA) και γερμανικά (βλ. Siemens). Τραγική είναι η φράση: "Πομάκοι Θράκης: «Οι Τούρκοι 5 αιώνες δεν μπόρεσαν να μας κάνουν Τούρκους, οι Έλληνες μας έκαναν σε 50 χρόνια»... Και η τραγικότητα αυτή δεν είναι προάγγελος εξελίξεων, αλλά καταγγέλει τα ήδη συμβαίνονται σε ένα πολύ ευαίσθητο κομμάτι της χώρας.

«Οι Βούλγαροι πομάκοι στην Ελλάδα απεγνωσμένα αντιστέκονται στον εκτουρκισμό», έγραφε προ ημερών η εφημερίδα «Σέγκα», όπου φιλοξενήθηκε ολοσέλιδο ρεπορτάζ της Τάνια Μανγκαλάκοβα.

Αναφερόμενη στο χωριό Γονικό της Θράκης, η αρθρογράφος ανέφερε ότι «εδώ ελεύθερα επικοινωνεί κανείς στα βουλγαρικά, που για τους κατοίκους είναι μητρική γλώσσα. Σήμερα, η γεωγραφία της ομιλίας βουλγαρικών των Πομάκων στην Ελλάδα περιλαμβάνει δεκάδες χωριά στην διοικητική περιφέρεια της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και ακολουθεί τη γραμμή της νότιας Ροδόπης, ξεκινώντας από τα βουλγαρικά σύνορα στη Ροδόπη, στην περιοχή της Ξάνθης (Σκέτσα) και Κομοτηνή (Γκιουμουρτζίνα) και φθάνοντας στα χωριά Ρούσα και Γονικό στον Έβρο και προς Διδυμότειχο στα σύνορα με την Τουρκία.
Στον Έβρο, όπου βρίσκεται το χωριό Γονικό, οι βουλγαρόφωνοι μουσουλμάνοι, οι πομάκοι, είναι κατ’ εξοχήν “καζαλμπάσι”, που ασπάζονται το λαϊκό ισλάμ με χριστιανικά και ειδωλολατρικά στοιχεία.

Οι πομάκοι αποκαλούν τα χωριά τους με ονόματα διαφορετικά από αυτά στις ταμπέλες και στους γεωγραφικούς χάρτες της σύγχρονης Ελλάδας. Μεταξύ τους ομιλούν σε διάλεκτο της Ροδόπης, που ονομάζουν “πομάτσκι“ και “δική μας γλώσσα“. Ο πατριάρχης Κύριλλος είχε γράψει ότι αυτός ο πληθυσμός ομιλεί “πομάτσκι“. Πρόκειται για διάλεκτο της Ροδόπης και της “Μακεδονίας του Αιγαίου”.

Στην σημερινή Ελλάδα αυτή η γλώσσα ονομάζεται πομακική. Οι πομάκοι στην ελληνική Θράκη αποκαλούνται μεταξύ τους “δικοί μας“. Έτσι τους αποκαλούν και οι Βουλγαρομωαμεθανοί της βουλγαρικής Ροδόπης.

Στην Ελλάδα ζουν περίπου 35.000 – 40.000 πομάκοι. Αν προσθέσουμε και τους μετανάστες στην Γερμανία, Τουρκία, Αθήνα, είναι 80.000, σύμφωνα με στοιχεία του Αχμέτ Ιμάμ, προέδρου της Πανελλαδικής Πομακικής Ένωσης, μη κυβερνητικής οργάνωσης διαφύλαξης του πολιτισμού των Πομάκων στην Ελλάδα. Ο Αχμέτ Ιμάμ είναι και αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Ζαγαλίσα» (στην διάλεκτο της Ροδόπης σημαίνει αγάπη), που συντάσσεται σε πομάκικη διάλεκτο με ελληνικό αλφάβητο.

Στην ελληνική αγροτική οικονομία οι πομάκοι καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος – παράγουν γάλα, τυρί, κρέας, ασχολούνται με κτηνοτροφία, καπνοπαραγωγή. Οι άνδρες εργάζονται ως οικοδόμοι στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και στη Δυτική Ευρώπη.

Ταξιδεύοντας από την Ξάνθη προς τα βουλγαρικά σύνορα, ο Αχμέτ δείχνει τις παλιές ταμπέλες στον δρόμο, στις οποίες γράφει ότι απαγορεύεται η φωτογράφηση και ότι η ζώνη ελέγχεται. Υπάρχουν και οχυρά. “Γιατί οι Έλληνες τα έχουν αφήσει;”, ρωτάει ο Αχμέτ.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, τα πομάκικα χωριά κοντά στην Ξάνθη, που η ντόπιοι αποκαλούν Σκέτσα, ήταν περιορισμένης πρόσβασης. “Σήμερα με τη Βουλγαρία είμαστε στην ΕΕ, γιατί δεν τις απομακρύνουν αυτές τις ταμπέλες;

Εμείς θέλουμε να διατηρήσουμε τη μητρική γλώσσα μας, την σλαβική, τη βουλγαρική. Είμαστε πιο κοντά στη Βουλγαρία και θέλουμε η Βουλγαρία να μας βοηθήσει, να δώσει υποτροφίες στα παιδιά μας να σπουδάσουν σε βουλγαρικά πανεπιστήμια… Θέλουμε δέκα παιδιά μας να μάθουν βουλγαρικά στη Βουλγαρία, να υπάρχουν φροντιστήρια εκμάθησης βουλγαρικής γλώσσας για τους ανθρώπους μας. Εμείς δεν έχουμε τίποτα το κοινό με την τουρκική γλώσσα, αλλά θα μας την επιβάλουν ως μητρική. Η Βουλγαρία μπορεί να μας βοηθήσει. Οι Έλληνες μέσα σε 50 χρόνια μας έκαναν Τούρκους, ενώ οι Τούρκοι 5 αιώνες δεν μπόρεσαν να μας κάνουν Τούρκους“.

Όταν ο Αχμέτ έγινε δάσκαλος στην γενέτειρά του, Θέρμες, κανείς δεν ήξερε ούτε μία τουρκική λέξη. Μετά το 1975 άρχισε ο εκτουρκισμός των Ελλήνων Πομάκων, μέσω της εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας. Οι πομάκοι άρχισαν όχι μόνο να μιλούν την τουρκική, αλλά ξέχασαν και τα τραγούδια τους στη μητρική γλώσσα.

Ο Αχμέτ Ιμάμ φοβάται ότι με την εξαφάνιση των τραγουδιών και της γλώσσας, οι πομάκοι στην Ελλάδα θα αφομοιωθούν πολιτιστικά και ζητεί τη βοήθεια της Βουλγαρίας. “Θέλουμε η Βουλγαρία να μας βοηθήσει οι τραγουδιστές μας να μάθουν τα τραγούδια της Ροδόπης, διότι εσείς τα διατηρείται, ενώ εμείς τα ξεχνάμε. Δεν έχουμε ούτε μουσικούς, δεν έχουμε φολκλόρ, συνεπώς τι πολιτισμό έχουμε αφού δεν έχουμε τραγούδια;“

Μετά το 1989, ιδιαίτερα μετά την κατάργηση των θεωρήσεων εισόδου για τη Βουλγαρία, το 2001, οι Βούλγαροι μουσουλμάνοι της Ροδόπης συναντήθηκαν με τους βουλγαρόφωνους μουσουλμάνους από την άλλη πλευρά του βουνού, στην Ελλάδα. Επικοινωνώντας στη γλώσσα τους, αναγνωρίζονται και αποκαλούνται “δικοί μας”.

Οι σχέσεις τους ενισχύθηκαν μετά την ένταξη της Βουλγαρίας στην ΕΕ, την 1η Ιανουαρίου 2007. Μετά τη διάνοιξη της διάβασης Ζλατογκράντ – Θέρμες, στις 15 Ιανουαρίου 2010, οι επαφές είναι πλέον καθημερινές».

Και για όσους δεν κατάλαβαν, το άρθρο της Βουλγαρικής εφημερίδας ανοίγει νέες σελίδες με εξελίξεις στην Θράκη. Και είναι απολύτως λογικό, για όσους γνωρίζουν ιστορία...

Αναδημοσίευση από: http://kostasxan.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια: